۱۳۹۵/۰۱/۲۵

هویدا و انقلابیونی که از پشت سر به او شلیک کردند

 
امیرعباس هویدا نخست‌وزیران ایران در زمان حکومت محمدرضا پهلوی از جمله مقامات پیش از انقلاب بود که با وقوع انقلاب این امکان را داشت تا به سرعت ایران را ترک کند ولی او ایران را ترک نکرد و پس از محاکمه‌ای سریع و کوتاه توسط انقلابیون کشته شد.
 
 
هویدا سابقه زندانی شدن پیش از انقلاب را هم داشت. امیر عباس هویدا در سال ۵۶ از نخست وزیری برکنار شد. او به همراه برخی دیگر از مسئولان پیش از انقلاب به اتهام فساد زندانی شد.
 
 
 
بر اساس مطالعات عباس میلانی استاد دانشگاه استانفورد، سندی که نشان دهد هویدا فساد مالی داشت پیدا نشده است. برخی ناظران زندانی کردن هویدا پیش از انقلاب را اقدامی از سوی محمدرضا پهلوی برای راضی کردن معترضان تفسیر کرده‌اند.

 
با وقوع انقلاب اسلامی هویدا در ایران ماند و با وساطت داریوش فروهر از رهبران جبهه ملی خود را به دولت موقت پس از انقلاب تسلیم کرد.
 
 
 
عباس میلانی نویسنده کتاب "معمای هویدا" درباره چگونگی قتل او نوشته در جلسه دوم محاکمه هویدا، پس از آن‌که صادق خلخالی حاکم شرع دادگاه‌های انقلاب، رای هیات منصفه را خواند، هویدا و ماموران در حال خروج به سمت حیاط بودند که یک نفر از پشت سر با هفت‌تیر گلوی هویدا را نشانه گرفت و دو تیر خالی کرد.

 
هویدا به زمین افتاد و خون از رگ گردنش فواره می‌زد. هویدا که می‌دانست زحمی مهلک برداشته، به شخصی به نام کریمی از صف همراهان خلخالی رو کرد و به تمنا خواست جانش را بستاند. کریمی نیز چنین می‌کند.

 
هویدا در واپسین روزهای زندگی خود در دادگاه انقلاب. در کنار او، هادی غفاری هم دیده می‌شود. هادی غفاری ادعا می‌کند فردی که از پشت سر به هویدا شلیک کرده او نبوده است. عباس میلانی اما می‌گوید با بررسی همه منابعی که در آن زمان و بعدها دیده، شخصی که از پشت به هویدا شلیک کرده، هادی غفاری بوده است.

 
وقتی خلخالی از مرگ هویدا اطمینان پیدا کرد، به اطاق دادگاه بازگشت و حضار را از سرنوشت هویدا مطلع کرد. بنا بر آن‌چه در کتاب "معمای هویدا" آمده صادق خلخالی این هفت‌تیر قتاله را چون سند افتخار تصرف کرد و به منزلش برد.
 
 
 
این روایت از چگونگی قتل هویدا با روایت ابراهیم یزدی اولین وزیر امور خارجه پس از انقلاب از قتل هویدا هم‌خوانی دارد. به گفته ابراهیم یزدی امیر عباس هویدا در راهرو زندان توسط یکی از روحانیون با شلیک گلوله کشته شد.
 
 
 
عصا، پیپ و گل ارکیده
در بسیاری از عکس‌ها امیر عباس هویدا با عصا، پیپ و گل ارکیده پیداست. دقت می‌کرد که رنگ کراوات‌‌اش با رنگ گل ارکیده‌ای که به کتش زده بود همخوانی داشته باشد. در کتاب "معمای هویدا" آمده که استفاده از عصا هم به سال ۱۳۴۳ بازمی‌گردد.

 
آن زمان در حادثه رانندگی، استخوان زانوی او صدمه دیده بود. پس از پایان دوران نقاهت هم استفاده از عصا را کنار نگذاشت و بیمناک از کف دادن تعادلش بود.
 
 
 
هویدا به مدت سیزده سال، از سال ۱۳۴۳ تا ۱۳۵۶، نخست وزیر ایران بود. او با ثبات‌ترین دوران نخست وزیری پس از مشروطه را بر عهده داشت.
 
 
 
او شخصیتی آرام داشت و به نرمی با منتقدان برخورد می‌کرد. شاید به همین دلیل همواره از سوی روزنامه‌نگاران هدف نقد قرار می‌گرفت و پای ثابت کاریکاتورهای نشریاتی هم‌چون "توفیق" بود.
 
 
 
هویدا و دختران کرد در سنندج
 
 
 
هنری کیسینجر وزیر امور خارجه آمریکا در دوره ریچارد نیسکون و امیر عباس هویدا در مراسمی در یکی از هتل‌های تهران در سال ۱۹۷۲.
 
 
 
استقبال امیر عباس هویدا نخست وزیر سابق ایران از هلموت اشمیت صدراعظم سابق آلمان در فرودگاه تهران در سال ۱۹۷۵.  

 Amir Abbas Hoveyda
 
هویدا از جمله مقامات پیش از انقلاب بود که به تولیدات ملی علاقه داشت. او در سال ۱۳۴۸ که اولین پیکان در ایران تولید شد، یک پیکان خرید و به جای اینکه سوار اتومبیل‌های خارجی شود از پیکان استفاده می‌کرد.

 
امیرعباس هویدا با لیلا امامی ازدواج کرد ولی این ازدواج به طلاق انجامید. با این حال دوستی او و همسرش تا پایان عمر هویدا پابرجا بود.
 
 
 
هویدا و همسرش لیلا امامی در نوشهر

 
امیر عباس هویدا در سال ۱۲۹۸ در تهران به دنیا آمد. پدرش سفیر ایران در لبنان، عربستان و دیگر کشورهای عربی بود.
 
 
 
او به اقتضای شغل پدر خود، در کودکی در بیروت رشد کرد و در مدرسه فرانسوی بیروت تحصیل کرد و در وزارت امور خارجه ایران مشغول به کار شد.
 
 
 
هویدا و پریدن از روی آتش در چهارشنبه سوری
 
 
 
هویدا و منوچهر آزمون در یزد
 
 
 
هویدا در نوشهر
 
 
 
هویدا در جریان سفرانتخاباتی به یزد و مهماندار هواپیما که یک گل ارکیده در جیب هویدا می گذارد.  

و در پایان ................

۱۳۹۵/۰۱/۲۳

اعتراض برهنه موژان محمدطاهر در کنار برج میلاد .. ویدیو + ۱۸

 
عکس ها و ویدئوهایی از اعتراض موژان محمدطاهر در شبکه های اجتماعی منتشر شده است که حاکی از "اعتراض برهنه" وی در تهران و نزدیکی برج میلاد است.
 از موژان محمدطاهر بازیگر تئاتر و نمایشنامه خوان نامبرده می شود و او گفته است که در روز 12 فروردین 1395 حدود ده روز پیش در شهر تهران میلاد دست به اعتراض برهنه زده است و در عکس ها و ویدئوی منتشر شده نیز نمای شهر تهران و برج میلاد نمایان است.
 موژان محمدطاهر با تاکید براینکه دوازدهم فروردین ماه را "برای نه گفتن به جمهوری اسلامی و قوانین ضد زنش" انتخاب کرده، گفته است: "اقدام من در روز 12 فروردین پیام نه به جمهوری اسلامی را داشت. پیام من به زنان این است که در داخل ایران هم می‌توان فعالیت کرد و فریاد حق‌طلبانه سر داد."
 او در گفت و گو با حسام یوسیفی فعال سیاسی مقیم لایپزیک آلمان درباره تاثیر این نوع از اعتراض گفته است: "این نوع اعتراض به زنان در ایران جسارت بیشتری می‌دهد که خود را در صحن مبارزه علیه وضع موجود پیدا کنند.
 زنانی هستند که از ابراز حقوق خود و مبارزه برای آن ترس دارند و قدم به جلو برنمی‌دارند. من با این کارم خواستم این جسارت را به زنان بدهم تا دیگر ساکت نباشند. من روی بدن برهنه‌ام نوشتم نمی‌خواهم دیگر برده باشم. این فقط حرف من نیست. بلکه حرف بسیاری از زنان در ایران است. حرف زنانی است که زیر قوانین ضد زن له‌شده‌اند. زنانی که حتی حق ابراز احساس خود را ندارند."
 موژان محمدطاهر با تاکید براینکه "من دیگر نمی‌خواهم برده باشم زیرا می‌خواهم آزادباشم و تنم متعلق به خودم باشد" گفته است: "این را به نمایندگی تمام زنانی که صدایشان به‌جایی نمی‌رسد، بیان کردم. این اقدامم را در شرایط خیلی دشوار و بغرنجی انجام دادم. زیر سایه حکومتی که زنان معترض را دستگیر می‌کند و در گوشه زندان حبس می‌کند."
 موژان محمدطاهر همچنین گفته است که برای تغییر شرایط زنان در ایران "اول از هر چیز باید زنان آگاه باشند. وضعیت خود را بشناسند و بدانند که در چه شرایطی هستند. خود را و خواسته‌هایشان را بشناسند و در راستای خواسته‌هایشان بیشتر مبارزه کنند. سازمان خود را داشته باشند و با قوانینی که به آن‌ها ظلم می‌کند بجنگد. من فکر می‌کنم که زنان باید قدرت اصلی مبارزاتی خود را به دست بیاورند و باقدرت وارد جامعه شوند و نه گرفتن را یاد بگیرند. نه گفتن به تمام قوانینی که زنان را زیر سلطه خود می‌گیرند. در کنار آن باید فرهنگ صحیح انسانی را در جامعه اشاعه دهند. آن‌ها باید باهم باشند. پشت‌هم باشند و باهم دست در دست هم داشته باشند و جلو بروند. بدون قدرت و آگاهی و عدم اتحاد نمی‌شود به جایی رسید."
 
 
 

تصاویر حقیقی و زیبا ..

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
منبع.rotahaber

اس 300 از راه انزلی وارد ایران شد ...




به گزارش سایت "رویکرد"، بعد از ۹ سال از امضای قرارداد فروش سامانه موشکی سطح به هوای اس -۳۰۰ بین ایران و شرکت روس آبارون اکسپورت، این سامانه وارد ایران شد.
سامانه موشکی اس سیصد(S-300) روس از طریق بندر انزلی وارد ایران شد.24 فروردین ماه سال گذشته ولادیمیر پوتین رییس جمهور روسیه دستور لغو ممنوعیت واگذاری سامانه موشکی S300 به ایران را صادر کرده بود.
سامانه موشکی S۳۰۰، یک سامانه موشکی سطح‌ به ‌هوای دوربرد و خودکششی با قابلیت استفاده در تمامی ارتفاع‌هاست و در واقع نوع تکمیلی سامانه پدافندی ارتفاع بالای S۲۰۰ به شمار می‌رود.
این سامانه اواخر دهه ۱۹۷۰ توسط شرکت همکاری‌های صنعتی آلماز برای نیروی دفاع هوایی شوروی ساخته شد و مدل‌های مختلف این موشک در سازمان ناتو با نام‌های سام ۱۰، سام ۱۲ و سام ۲۰ شناخته می‌شوند.
اولین مدل این موشک با نام S۳۰۰ پی برای نخستین بار در سال ۱۹۷۹ در شوروی عملیاتی شد، هرچند تکامل آن از سال ۱۹۶۹ به منظور ساخت موشک سطح به هوایی با برد ۷۵ کیلومتر که هم در نیروی زمینی و هم در نیروی دریایی استفاده شود، آغاز شده بود.



این موشک در ابتدا برای رهگیری هواپیماها و موشک‌های کروز ساخته شده و بعدها توانایی رهگیری موشک‌های بالیستیک نیز به آن افزوده شد.
S-۳۰۰PMU یکی از مرگبارترین موشکهای زمین به هوای قابل استفاده در تمامی ارتفاع‌ها به شمار می‌رود که توانایی پیگیری همزمان ۱۰۰ هدف و درگیری با ۱۲ هدف را دارد.
زمان آماده‌سازی آن حدود ۵ دقیقه ‌است و موشکهای آن از نوع انبار شونده ‌است که مانند مهمات معمولی نیاز به هیچگونه نگهداری در مدت عمر مفید خود ندارند.
موشک سطح به هوای S۳۰۰ در سال ۱۹۷۹ برای دفاع از ساختمانهای حساس و مهم شوروی ساخته شد. این سیستم پدافندی سپس با تکمیل و توسعه بیشتر برای دفاع در برابر موشک‌های بالستیک بکار می‌رود.

۱۳۹۵/۰۱/۲۲

محمد نوری‌زاد: نامه تاریخی مهدی کروبی، فضای «سکوت قبرستانی» را می‌شکند


 سحام نیوز: روز گذشته نامه تاریخی «مهدی کروبی» یکی از رهبران محصور جنبش سبز خطاب به حسن روحانی رییس‌جمهور در حالی منتشر شد که او از سال ۱۳۸۹ تا کنون در حصر غیرقانونی و غیر شرعی به سر می‌برد. انتشار این نامه از آن‌جا اهمیت می‌یابد که آقای کروبی در «حصر ظالمانه‌»ای به سر می‌برد که بسیاری از کارشناسان «مسبب» این حصر را، رهبر جمهوری اسلامی می‌دانند، اما آقای کروبی با «شجاعت» و «صراحت» همیشگی‌اش، مدل حکومتی فعلی ایران را به چالش کشیده و خواستار برپایی دادگاهی برای «بیان سخنان» و «ارائه ادله تقلب» در دو انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ و ۱۳۸۸ می‌شود. به همین منظور با «محمد نوری‌زاد» فعال سیاسی و هنرمند منتقد حکومت ایران به گفت‌وگو نشستیم.
آقای نوری‌زاد که خود پس از کودتای انتخاباتی سال ۸۸ به یکی از صریح‌ترین منتقدان رهبر جمهوری اسلامی تبدیل شده، معتقد است: «نگارش این نامه و انتشار آن در شرایط حصر غیرقانونی آقای کروبی، اقدامی شایسته و قابل تقدیر است.» او معتقد است: «حتما آقای کروبی برای نگارش این نامه، در تنگناهای بیشتری قرار می‌گیرد، اما در سکوت گورستانی سیاست در ایران، این نامه باید مورد توجه اصلاح‌طلبان و آزادی‌خواهان قرار گیرد.»
مشروح گفت‌وگوی «سحام» با آقای محمد نوری‌زاد هنرمند منتقد و فعال سیاسی را در زیر می‌خوانیم:
آقای نوری‌زاد؛ شما شاید یکی از افرادی باشید که به جهت نزدیکی گذشته‌تان به ساختار قدرت و نقد فعلی‌تان به عملکرد دستگاه حاکمه خصوصا رهبری نظام، می‌توانید نامه آقای مهدی کروبی را از حصر غیر قانونی و غیر شرعی از دیدگاه خود تفسیر کنید. نظرتان درباره زوایای این نامه که روز گذشته منتشر شده، چیست؟
این نامه درست در یک شرایطی منتشر شد که با یک حمله آقای خامنه‌ای، فردی مانند آقای هاشمی، یک حرف توییتری خودش را پس می‌گیرد و زود اصلاح می‌کند. به گمان من هر دیالوگی که با حاکمیت این‌چنینی و تمامیت‌خواه برقرار بشود، ارزشمند است. نامه آقای کروبی در ذات خود، نامه خوبی است. به جهت این‌که هم دایره ادب را رعایت کرده و هم این‌که محکم از مواضعی سخن گفته که حاکمیت را به چالش کشیده و بسیاری از نقاطی که حاکمیت به آن «غرور» می‌ورزد، مانند «نجابت» را کاملا نقد کرده و به تعبیری حاکمیت را در جایگاهی قرار داده که این شما هستید که باید فرو بریزید. من هر دیالوگی را که بشود با حاکمیت برقرار کرد و هر چالشی که بشود ایجاد کرد و حاکمیت را در معرض یک پرسش بزرگ قرار داد که «مردم مجازند، آزادند و حق دارند که اعتراض کنند و فریاد بکشند و این شما هستید که شاهراه گلوی مردم را بسته‌اید و برای آنان تنگنا ایجاد کرده‌اید» می‌ستایم و نامه ایشان را نامه بسیار خوبی می‌دانم. در عین حال که ایشان در این نامه به لحاظ «روحانی» بودن، چارچوب‌های نظام را دارد حفظ می‌کند، ولی باز هم یک گامی به جلو است. واقعیت این است که نظام جمهوری اسلامی نشان داده که در مجموع این ۳۷ سال، هیچ آزمون خوبی برای بقا نداشته و به عبارتی امتحانش را پس داده، به همین دلیل نامه آقای کروبی فارغ از این نگرش که ایشان خواستار «اسلامیت» و «جمهوریت» نظام است، اما در نوع خود بسیار نامه خوبی است و من سپاس‌گذار ایشان هستم که ایشان در حصر این نامه را نوشته، با توجه به این‌که این احتمال وجود دارد که ایشان مجددا در تنگنا قرار بگیرند، باز هم چنین نامه غرور آفرینی را می‌نویسند و منتشر می‌کنند.
فکر می‌کنید این نامه می‌تواند هوای مجددی در فضای «جنبش‌های دموکراسی خواهانه مدنی» و حفظ «جمهوریت نظام» باشد؟ با نگاه بر این‌ موضوع که بسیاری برای بازگشت به ساختار قدرت در انتخابات اخیر، از مواضع خود عدول کردند.
بله، درست در شرایطی که اصلاح‌طلبان سکوت کردند و کاملا دست‌ها را بالا بردند و تسلیم شدند، انتشار و نگارش این نامه بسیار ارزشمند است، به گمان من ممکن است هیچ اتفاقی نیفتد، با این نامه مگر چه سنگی قرار است جا به جا بشود؟ مگر با این نامه قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ وقتی حاکمیت گوش‌هایش را بسته، هزار نامه هم تاثیر ندارد، اما برای شکستن یک «فضای قبرستانی» به نظر من ارزشمند است که خودش می‌تواند بابی برای نقدهای دیگر باشد و دیگرانی را هم که سکوت کرده‌اند، به خجالت وادارد.
چرا آقای کروبی این مقطع را برای نگارش این نامه انتخاب کرد؟ به نظر شما انتخاب این زمان برای انتشار این نامه می‌تواند دلیل یا قرینه خاصی داشته باشد؟
شاید به خاطر این‌که خیلی زمان حصر به درازا کشیده و شاید این انتظار وجود داشته که کاری انجام بشود، واقعیت این است که نمی‌شود گفت دلیل خاصی دارد، اما مجموعه‌ای از «مفسده‌های نظام» و «آسیب‌»هایی که حاکمیت به جامعه و کشور وارد کرده و هم‌چنان در این فضا با غرور حرف از «نجیب و نا نجیب» می‌زند، ایشان را به تنگ آورده و احساس کرده که باید چنین صحبت‌هایی را مطرح کند ولی مهم این است که آقای کروبی از حصری که می‌تواند تنگنای بیشتری را بر ایشان تحمیل کند، این نامه را نوشته است. بالاخره ایشان با همسر و فرزندانش گاهی در حصر ملاقات می‌کند، ولی نگارش چنین نامه‌ای می‌تواند شرایط را برای ایشان سخت کند، به گمان من بسیار ارزشمند است و باید از این نامه استقبال کرد.